Tijdens de voorronde van de Wereldkampioenschappen 1985 voor landenteams (om de Bermuda Bowl) speelt Canada tegen Bermuda. Dat laatste land behoort niet tot de kanshebbers (en dat is voorzichtig uitgedrukt).
Het volgende spel werd een nachtmerrie voor de — zoals helaas gebruikelijk anoniem gebleven — Bermudaanse leider. Het heeft hem nog jaren uit zijn slaap gehouden. Soms wens je dat je iets over mag doen. Dit was zo'n geval.
Hij kreeg als zuid:

¹ Conventioneel, 16⁺ punten, elke verdeling
² Transfer naar ruiten
³ Algemene kracht

Natuurlijk kon zuid passen. Maar dan zou west natuurlijk 5♦ bieden en als noord dan misschien na wat aarzelen zou doubleren, was het de vraag of zuid er dan uit mocht lopen.
Deze zuid hield niet van gedoe. Hij hield van opschieten. Hij redeneerde als volgt: west had verklapt dat noord weinig punten in ruiten zou hebben en alles wat noord in de andere drie kleuren had, was welkom. En noord zou heus wel drie of meer klaveren hebben, zo dacht zuid. En dus bood hij 6♣.

Iedereen paste verder en west kwam uit met ♦4. Dummy was een droom:

De Meesterklasse (hoogste Nederlandse competitie-afdeling) viertallen finale 2001.

Modalfa (Amsterdam) speelt voor het Nederlands kampioenschap tegen de Lombard (Rotterdam). Een soort Ajax - Feyenoord zou je dus kunnen zeggen. Opmerkelijk was dat er in die finale geen enkel paar te vinden was dat op dat moment langer dan een jaar samen had gespeeld in de Meesterklasse. Misschien was daar de volgende ‘ramp’ aan te wijten.

Het EK teams 1989 in Turku, Finland. Groot-Brittannië speelt tegen Oostenrijk.

De Engelsman Tony Forrester (foto), toen al geruime tijd spelend in de wereldtop (hij doet dat nog steeds, inmiddels dus al decennia lang), doet een bedachtzame bieding en geeft zijn tegenstanders alle ruimte om zichzelf op te knopen.
Natuurlijk kun je achteraf zeggen dat de betreffende tegenstander beter had moeten weten, maar het kenmerk van de ware topspeler is dat hij situaties herkent waarin hij het zijn tegenstanders moeilijk kan maken.